USPEH PLESNOG „MAGBETA“ NA „PURGATORIJAMA“

U okviru festivala „Purgatorije“ u Tivtu, a u koprodukciji Bitef teatra i Centra za kulturu Tivat, 22. jula premijerno je izvedena predstava „Magbet“, u koreografiji Miloša Isailovića i izvođenju Bitef dens kompanije. Predstava koja je dve večeri igrana na sceni Atrijum Buća izazvala je oduševljenje publike, kao i sjajne reakcije medija i kritike, a žiri joj je dodelio Specijalnu nagradu.

 

Kritika:

„Premijera „Magbeta“ ostavila je publiku bez daha….Pokretom, plesom, mimikom, govorom tijela plesači su dočarali priču o vlastoljublju i bolesnim ambicijama… Fascinantno je kako su inscenirani i koreografski osmišljeni odnos Magbeta i njegove ambicijom ostrašćene supruge, njihova ljubavna igra koja se graniči sa patologijom… Ostajemo zatečeni koreografskim umjećem da se isprepletanost prošlosti, sadašnjosti i budućnosti iskaže kroz bičevanje krvlju o leđa Ledi Magbet.  I to kosom suđaja. Jezik plesa je pokazao svoju snagu dokazujući da svaki dio tijela može imati umjetničku ekspresiju. … Pamtiće se koreografija mladog Miloša Isailovića koji je briljirao u glavnoj ulozi, kao i neponovljiva Ana Ignjatović Zagorac kao Ledi Magbet….. Neobična tišina u publici tokom izvođenja više govori o njenoj opčinjenosti od ovacija na kraju“.

Radio Tivat, „I Šekspir bi aplaudirao“, Dragan Popadić i Sonja Štilet

 

 

„Ova predstava koreografa Miloša Isailovića u izvođenju plesača Bitef dens kompanije donela je uzbudljivo plesno tumačenje Šekspirove političke tragedije. Akteri su obučeni u istančano stilizovane, preovlađujuće crne kostime, (kostim Slavna Martinović), perfektno uklopljene u gotičku atmisferu škotske tragedije. Muzika kompozitora Draška Adžića jedan je od ključno važnih sastojaka igre, ona presudno utiče na građenje tamne osećajnosti, mreže pohlepe, zločina, ludila…. Miloš Isailović sugestivan je kao Magbet, ledenog lica i telesnih pokreta… Ana Ignjatović Zagorac kao Ledi Magbet, takođe je vrlo espresivna. Jedna od najmaštovitijih scena u predstavi je Magbetova borba sa Dankanom, ostvarena kroz igru senki. Simbolika senki je vrlo jaka, razumemo ih kao znak relativizacije ljudskog položaja na zemlji, iluzije moći. Kako je starogrčki pesnik Pindar napisao, čovek je san senke, prolazan na ovome svetu, privremen kao i njegova vlast“

Politika, „Zarobljenost u okovima vlasti“, Ana Tasić