Loading Events

« All Events

  • This event has passed.

MALO O DUŠI, poezija Vislave Šimborske *Gostovanje u Bitef teatru, Centar za kulturu Tivat

January 25 @ 20:00 - 21:00

Event Navigation

Adaptacija, režija i igra: Varja Đukić

Kompozicija: Nina Perović

Violina: Ana Rašović Prevod Biserka Rajčić

Produkcija:

Centar za kultura Tivat;  Kraljevsko pozorište Zetski dom, Cetinje; 42. Ratkovićeve večeri poezije, Bijelo Polje, Crna Gora.

 

Malo o duši premijerno je izvedena 24.05.2017. godine na velikoj sceni CZK Tivat.

 

Ovo scensko djelo, kroz karakterističnu estetiku i svedenost direktno promoviše ono što je suština autorstva najveće poljske pjesnikinje.

Režija je inovativna i nenapadna. Koncept da se osjećajnost poljske pjesnikinje publici približi kroz svojevrsni korelat muzike i riječi zasigurno predstavlja inovativnost u inscenaciji poezije.

Muziku je komponovala Nina Perović, a uživo je na violini izvodi violinistinja Ana Rašovi

 

O VISLAVI ŠIMBORSKOJ

Biserka Rajčić, prevodilac

 

Prvog februara u Krakovu umrla je Vislava Šimborska / Wisława Szymborska (1926-2012), jedna od najvećih pesnikinja sveta

Pre mnogo godina pročitala sam da je Šimborska u mladosti napisala pesmu naslovljenu sa Tražim reč. I kasnije, u retkim intervjuima s njom pominjana je ta pesma. Iz drugog teksta, iz intervjua s Adamom Vlodekom, pesnikom i urednikom poezije u krakovskoj Književnoj izdavačkoj kući koji je Vislavu 1945. ubedio da je pesnik, a ne prozni pisac, kako je tada mislila, saznala sam da ta pesma nikada nije objavljena, jer su je urednici tadašnjih Poljskih novosti do te mere popravljali da od nje nije ostalo ništa. Međutim, kasnija je nobelovka nastavila sa “traženjem reči”. Do kraja života. Baveći se poezijom na svoj način. Gradeći i rušeći zamkove od peska. Od peska ili materije zvane stvarnost. Osobito u domenu jezika. Kroz neobičnu povezanost takozvanog visokog i niskog stila. Ili, kako kaže Malgožata Baranovska, kritičar i teoretičar poezije, koja joj je posvetila knjigu Bilo je tako lako o tome ne znati ništa. Šimborska i svet, stvarajući mit o sebi, tačnije sebe kao pisca.

Šimborsku sam poznavala od 1963. godine, kada je sa delegacijom poljskih pisaca bila u Beogradu da sa Savezom pisaca Jugoslavije potpiše sporazum o kulturnoj razmeni. U delegaciji su bili i pesnici Timoteuš Karpovič i Leslav Bartelski. Svako od njih predstavnik svoje sekcije tadašnjeg Saveza poljskih pisaca. Sa naše strane ugovor je potpisao Slavko Mihalić. Bili su to prvi poljski pisci koje sam upoznala uživo. I prvi pisci XX veka koje sam ozbiljnije počela da čitam. Posebno Karpoviča, veoma teškog lingvističkog pesnika i teoretičara književnosti. Ni Šimborska nije bila laka, mada mi se tada to tako nije činilo. Posle nekoliko pročitanih pesama Bartelskim sam prestala da se bavim. Odlazeći u Poljsku od 1965. shvatila sam da postoje “državni pisci”, čiji je zadatak predstavljanje poljske književnosti uzemlji i van nje, koji daju ton, odlučuju o čemu, u kom stilu će se pisati.

 

PESNIK U VREMENU:

Tada nisam znala da je Šimborska već odigrala ulogu koja joj je zadata, dvema zbirkama, Zato živimo (1952) i Pitanja postavljana sebi (1954). Zbirkama koje kasnije nije unosila u svoje izabrane pesme. Na moje veliko iznenađenje, kasnije otvoreno govoreći o svojim mladalačkim uverenjima koja je izražavala pišući o čoveku u množini, o društvu kao kolektivitetu, odnosno komunistički. I najvažnije, jezikom koji je do 1956. obavezivao. Naravno, ne sve isto. Ni njene dve pesme, jedna posvećena Lenjinu, a druga Staljinu, nisu bile ode predstavnicima lenjinizma i staljinizma, kakve su drugi pisali, čak tako veliki predratni pesnik kakav je bio Bronjevski. Već 1957. objavljuje Dozivanje Jetija, svoju prvu zbirku u kojoj je očigledan “prelom” u pogledu sadržaja i forme. Prelom koji u  potpunosti negira “arhetip poljskog pesnika”, čiji je rodonačelnik Mickjevič. Mada, kako kaže Baranovska, “ona u sebi ima nešto od proroka”. Tokom XIX veka, Poljaci koji su izgubili otadžbinu i pokušavali da je povrate, nazivali su svoje pesnike u emigraciji, a pre svega Mickjeviča, prorocima ili onima koji treba da vode poljski narod ka oslobođenju i ujedinjenju. I vodili su ga. Sve do 1918, kada je do toga došlo. U drugoj polovini XX veka, bez obzira na nametnuti komunizam, to tako nije bilo potrebno. Što osobito pokazuje stvaralaštvo pesnika rođenih 20-ih godina, u koje je spadala i Šimborska.

Šimborska koju poznajem i pratim i posle pomenutog preloma, pre svega je veoma “privatna”. Živela je skromno kao i većina poljskih pisaca toga vremena. U vreme Solidarnosti čak se i “angažovala”, mada nikada ne igrajući “glavne” uloge. Sećam je se s književne večeri u krakovskoj Dominikanskoj crkvi krajem 80-ih, kada se u znak protesta čitala poezija. Na moje veliko iznenađenje, čitala ju je tiho i bez ikakvih emocija. Rečju, neangažovano. Slušala sam je i kasnije i nimalo nije menjala stil čitanja. Uvek mi se činilo da joj to čitanje teško pada. Da jedva čeka da ga dovrši. Što je sasvim drugačije od čitanja Česlava Miloša koji je Nobelovu nagradu dobio 1980. i ponašao se kao pravi nobelovac. “Ponašanje” Šimborske nije se izmenilo ni sa dobijanjem Nobelove nagrade (1996). Za razliku od Miloša, doživela ju je kao katastrofu, “oduzimanje privatnosti”, do koje joj je u životu najviše stalo. Mesec dana nakon objavljivanja da je ona “srećni dobitnik” nije se znalo gde je. Napustila je Dom pisaca u Zakopanu i nestala. Nekolicina njenih bliskih prijatelja sumnjala je da je izvršila samoubistvo. To se ponovilo i dan uoči uručenja Nobelove nagrade kada se “zabarikadirala” u hotelskoj sobi, da su morali da do nje dođu spolja, vatrogasnim merdevinama i razbijanjem prozora, a tokom uručenja Nobelove nagrade i večere sa švedskim kraljem pokušajima da bude vesela i duhovita. Novac koji dotle nikada nije imala u većim količinama predstavljao joj je neopisiv teret. Čim se vratila u zemlju, osnovala je fondaciju i razdelila ga “onima kojima je više potreban”. Kako pročitah u razgovoru s njenim sekretarom Mihalom Rušinekom, njen testament nalaže da se sve što poseduje preko nove fondacije “iskoristi na odgovarajući način”.

I svoju sahranu je isplanirala. Iako je počasni građanin Krakova i grad brine o njenoj sahrani koja će se održati devetog februara, testamentom nalaže da bude jednostavna, bez bogosluženja, tj. da je umesto u Panteonu izuzetnih Poljaka sahrane u porodičnoj grobnici na Rakovickom groblju, u kojoj počivaju njeni roditelji i sestra. Da posle sahrane u starom trgovinskom centru iz XV veka Sukjenjice usledi “kratak skup s čašicom votke”, a uveče, u Muzeju savremene umetnosti, da se održi književno veče. I, to je sve.

 

KAMERNA MUZIKA:

Bez obzira što je u mladosti bila komunista i “okrenuta masama”, u biti je volela sve kamerno. Lični život, druženja, književne večeri. Iako u njenoj poeziji dominira kolokvijalni jezik. u biti je “filozofski pesnik”. Pišući poeziju šezdeset pet godina bavila se “svetom”, podjednako ljudima i životinjskim i biljnim svetom. Bavila, odnosno promišljala ga je i interpretirala. Kroz detalje koji u konačnom ishodu čine kolažnu celinu. Pored pisanja poezije strasno se bavila kolažima koje je slala svojim prijateljima i prevodiocima u vidu novogodišnjih čestitki. Spadam u te srećnike. Čitav zid u mojoj radnoj sobi zauzimaju uramljeni kolaži Šimborske, koje sam 1997. izlagala u Grafičkom kolektivu i u knjižari Prometej u Novom Sadu.

Osim kolaža volela je stare razglednice, jer su “na očigledniji način svedočile o njoj”, kao i “predmete koji ne služe ničemu” koje je sa svojim životnim saputnikom Kornelom Filipovičem kupovala po buvljacima. Njena nadrealistička mašta “oneobičavala” ih je kao i “svakodnevnu” tematiku kojom se bavila. Kako na samom početku rekoh, tražeći za nju reč ili formu. Ta reč je manje-više bila neki munjevito opažen detalj koji je prerastao u priču. Jer, iako je pisala naizgled lirsku poeziju, u biti je bila epičar.

Kako je bila majstor ironije, dosetke, apsurda, čak groteske, njene pesme su nalazile veoma širok krug čitalaca i u Srbiji. Iako, kako već rekoh, ne spada u lake pesnike u KOV-u, koji je od 1996. bio njen izdavač, njena poezija je izlazila u tiražu od 1000 primeraka.

Znala sam da ne voli da govori o svojoj poeziji, njenom prevođenju, ocenama kritike, međutim boraveći u Krakovu krajem devedesetih ispričala sam joj o svojoj saradnji sa Savezom slepih Beograda. Reagovala je tako što im je iz tada najnovije zbirke Dve tačke posvetila pesmu Uljudnost slepih, koja je ubrzo postala svojevrsna himna pomenutog Saveza, čiji članovi je recituju svakog petnaestog maja, na svoj Dan poezije.

Biserka Rajčić.

 

 

O PREDSTAVI / RIJEČ REDITELJKE:

Predstava Malo o duši je adaptacija 14 pjesama Šimborske iz zbirke Trenutak koja sadrži 23 pjesme. Izbor je “diktirala” dramaturška ideja da se u tri “nivoa” u razvije monološka, dijaloška I konačno poezija koja izlazi svjesno tematski u dijalog ne samo sa čitaocem pojedinačno, već sa grupama, narodima, čovječanstvom. U tri sam segmenta dramturgiju adaptacije formirala. U prvom dijelu pjesme Trenutak, Oblaci, Negativ, Ćutanje bilja, Rani sati, Djevojčica svlači čaršaf sa stola, razvijaju suodnos faktogrfije, pjesnikinje smrti dok se upravo odvija neka vrsta buđenja, rađanja prvobitne dimenzije – portage za relativizaciom trajanja . Naslovna pjesma Trenutak upravo je pokušaj apsolutne relativizacije vremena. Slijede pjesme koje se razvijaju ritmički i muzički, mijenjaju poziciju sagledavanja sopstvene pozicije u odnosu na jezik, prirodu, pol, drugi pol, ljudski rod, ontologiju, antropologiju, biologiju, filozofiju, sociologiju, politiku, fiziku… U drugom dijelu se u pjesmama Tušta i Tma, Tri najneobičnije reči, Iz sećanja i Lista uzete, uzimam kao situaciju u kojoj realizujemo karnevalizacije prirode pjesništva – pjesnikinje, glas razmjenjuje dijaloški sa publikom. U trećem, karnevalizacija, poezije koja samu sebe kao subjekta relativizuje,

svoje domete, ulogu, društvene funkcije, preobrati se u direktnu, angažovanu i neupitnu etičku poziciju. Počinje upravo pjesmom po kojoj predstavi dajem naziv Malo o duši. Recimo da je tačnije sve što sam namah našla, a ne slučajno, kako Jung definiše dušu kao “svjetski problem”. Upravo je tom, u samoj definiciji i upotrebi pojma moguće tragati za dramaturgijom, adaptacijom poezije Šimborske. Zanima me ne samo njen karakter, već tačka preloma, navodna tačka, u kojoj duša “socijalizuje”, dijalogizira u značenjskom i u smislu izraza značenja – dramskom I muzičkom. A ta “igra” “pjesnikinje u duši, duše pjesnikinjine, nije razdvojiva od suočavanja sa svakodnevnim prizorima koje prakticira ljudska vrsta – bezdušjem, ogoljenim postupcima koji se masovno u oblicima društvenih zajednica prakticiraju.

Njene su pjesme, svaka pojedinačno, kao sekvence, dinamične i zaokuružene unutar sebe. Muzika u predstavi predstavlja bitan dramaturški sloj. Kroz nekoliko različitih segmenata, u vidu dijaloga, pratnje ili  diskretnog muzičkog sjenčenja, zvučno oblikuje čitanje poezije Šimborske. Kolaž, kao dominantan pristup u oblikovanju forme čitave predstave, podebljan je muzičkim slojem (zaokruženim muzičkim cjelinama koje se jedna na drugu nadovezuju), koji čine tri segmenta: solo violina kao aktivni učesnik na sceni, prethodno snimljen i muzički oblikovan audio zapis koji se reprodukuje sa zvučnika, kao i specifičan tretman glasa glumice, koji je elektronskim putem na različite načine modifikovan.

U scenskoj formi interpretirati djelo pjesnikinje Šimborske kako bi egzistencijalne teme koje njena poezija artikuliše, podstakle gledaoce na kreativniji doživljaj svijeta, sopstvene pozicije i uloge.“

Varja Đukić

 

VARJA ĐUKIĆ / BIOGRAFIJA

glumica, rediteljka

Varja Đukić je rođena 18. aprila 1962. godine u Zagrebu, Hrvatska. Studije glume na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu, upisala 1980. godine na klasi prof. Ognjenke Milićević. Kao student druge godine, igrala u fimu Variola vera u režiji Gorana Markovića i dobila nagradu za najboljeg debitanta na Jugoslovenskom filmskom festivalu u Puli, iste godine igrala u fimu Stepenice za nebo, Miroslava Lekića. Kao student treće godine igrala u seriji JRT Banjica, režija Sava Mrmak. Kao student četvrte godine, debitovala na sceni Jugoslovenskog dramskog pozorišta u Beogradu u predstavi Zli dusi, režija Stevo Žigon, igrala u predstavi Mara – Sad u režiji Petra Zeca u pozorištu Dvorište. Diplomirala 1984. godine kao autor monodrame Ovaj smak sveta rađene po esejima Elijasa Kanetija i dobila Oktobarsku nagradu grada Beograda za najbolji studentski rad.

Od 1989 do 2001. radi kao asistent, saradnik na predmetu gluma, katedra za glumu na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu. Od 1998. živi i radi u Podgorici kao samostalni umjetnik do osnivanja knjižare Karver 2005. Od 2008. Član ansambla CNP-a. Igrala u TV serijama i dramama JRT-a (RTS, RTNS) i RTS-a: Banjica, Narodni poslanik, Tesla, Nedovršena sinfonija i filmovima: Variola vera, Stepenice za nebo, U ime oca i sina, Pogled sa Ajfelovog tornja, Imam nešto važno da vam kažem.

Igrala u predstavama Jugoslovenskog dramskog pozorišta: Zli dusi (Lizaveta Nikolajevna), Žak ili pokornost (Roberta), Na letovanju (Varja), Mario i mađioničar (Silvestara); Pozorišta Dvorište, Mara – Sad (Šarlota Kordej); Ateljea 212 i Narodnog pozorišta Sombor, Lunasa (Agneza); Beogradskog dramskog pozorišta, Kuća strave – Seosko dvorište (Bepi); Dah teatra, Ova vavilonsaka pometnja (Anđeo), Darovi naših

predaka (Tuta), Nezavisna produkcija, Beograd: Pod muškim kišobranom (Parun Vesna); Crnogorskog narodnog pozorišta, Titograd od 1985. do 1990: Veliki briljantni valcer (Ljubica), Krojači džinsa (Marija), Noć bogova (Luda), Klaustrofobična komedija (Balerina), Revizor (Hljestakov); Budva grad teatra: Banović Strahinja (Žena), Jerma (Marija); Zetskog doma: Princeza Ksenija od Crne Gore (Ksenija), Kralj Ibi (majka Ibi), Višnjik (Ranjevska), Hanibal podzemni (Kleo), Maškarata ispod kuplja; Dokle pogled seže

Barskog ljetopisa: Vladimir i Kosara (Kosara), Hasanaginica (Hasanaginica);  Crnogorskog narodnog pozorišta od 2000. do danas : Party time (Džila), Nora ( Linde), Joneskomanija (Gospođa Smit), Nigdje nikog nemam (Sara), Ko se boji Virdžinije Vulf (Marta), Na ljetovanju (Marija Ljvovna), Ribarske svađe (Libera), Post scriptum ( M. I Majka), Šćeri moja (Milena).

Objavljivala esejistiku, u pozorišnim i časopisima za književnost i kulturu u Crnoj Gori I Srbiji (Zbornik FDU, Beograd, Scena, Novi Sad, Ars, Cetinje, Montenegro mobil art, Podgorica, Gest, Podgorica ) . Autor knjige Pozorišni geto (CDNK, 2000.) I In Patria (Sibila d.o.o, CKZD 2014). Autor radio drama Devojčica u cveću rezede i 1919. i mnoge druge (RTS). Autor pozorišnih predstava: Tebi iz jučerašnje po djelima Marine Cvetajeve (1998, CKZD, Beograd; 1999, KIC, Podgorica: Zetski dom, Cetinje); Pozorišni geto (Pula 2006); Post scriptum po djelima Danila Kiša ( 2013. CNP, Podgorica ).  Priznanja za glumu  : Nagrada za naboljeg debitanta u Puli 1982. za ulogu Danke u filmu Variola Vera (režija Goran Marković), Oktobarska nagrada grada Beograda 1984. za diplomsku predstavu Ovaj smak sveta, Sterijina nagrada za najbolju glumicu 1996. za ulogu Žene (Banović Strahinja, režija Nikita Milivojević, Budva grad teatar, Zvazdara teatar), Nagrada Udruženja dramskih umjetnika Crne Gore 2000. za uloge Džila, Mlada žena, Dasti (Party time, režija Eduard Miler, CNP), Godišnja nagrada Crnogorskog narodnog pozorišta za ulogu Linde (Nora, režija Branislav Mićunović, CNP), Nagrada za glumačko ostvarenje, Vršačka pozorišna jesen, 2002. za ulogu Gospođe Smit (Joneskomanija, režija Eduard Miler, CNP), Nagrada Ardalion za najbolju glumicu, Jugoslovenski pozorišni festival, Užice, 2003. za ulogu Sare (Nigdje nikog nemam, režija Egon Savin, CNP), Nagrada Ardalion za najbolju glumicu, Jugoslovenski pozorišni festival, Užice, 2005. za ulogu Ranjevske (Višnjik, režija Ivica Kunčević, Zetski dom), Velika nagrada Crnogorskog narodnog pozorišta 2009. za ulogu Marte (Ko se boji Virdžinije Vulf, režija Dino Mustafić, CNP), Nagrada Bijenala crnogorskog teatra za glavnu žensku ulogu, za ulogu Marte (Ko se boji Virdžinije Vulf, režija Dino Mustafić, CNP), Nagrada Budva grad tetara 2015.

 

NINA PEROVIĆ / BIOGRAFIJA

kompozitorka

Nina Perović je završila osnovne i specijalističke studije kompozicije na Muzičkoj akademiji na Cetinju u klasi profesora Žarka Mirkovića. Uporedo sa studijama kompozicije, završava osnovne i specijalističke studije klavira u klasi profesora Aleksandra Serdara i Vladimira Bočkarjova. Zahvaljujući stipendiji Basileus nastavlja studije kompozicije na Muzičkoj akademiji u Ljubljani u klasi profesora Uroša Rojka, gdje stiče Master diplomu. Na Fakultetu muzičke umetnosti u Beogradu završava doktorske studije kompozicije, u klasi profesora Srđana Hofmana. Usavršavala se na brojnim kursevima u inostranstvu kod renomiranih kompozitora poput Klausa Langa, Pitera Ablingera, Dmitrija Kourliandskog, Vinka Globokara, Najdžela Osborna i drugih. Dobitnica je brojnih nagrada i priznanja, ukljućujući nagradu Kompositions-Preis gestiftet vom Soziale und Kulturelle Einrichtungen za kompoziciju Gusle u okviru  21. Internationale Sommerakademie Prag Wien Budapest 2011.godine. Njene kompozicije izvođene su u Austriji, Italiji, Sloveniji, Njemačkoj, Mađarskoj, Švajcarskoj, Hrvatskoj, Srbiji, Bosni i Hercegovini i Crnoj Gori. Član je Odjeljenja za muzičku umjetnost u Crnogorskoj akademiji nauka i umjetnosti. Dodijeljena joj je titula ambasadora KotorArt Don Brankovih dana muzike.

 

ANA RAŠOVIĆ / BIOGRAFIJA

violinistkinja

Ana Rašović (violinistkinja) je pohađala nižu i srednju muzičku školu “Andre Navara“ u Podgorici u klasi profesorice Vesne Milojević. Upisala je Muzičku akademiju sa šesnaest godina i završila specijalističke studije violine sa dvadeset, u klasi profesora Grigorija Kraska na Muzičkoj akademiji na Cetinju. Magistrirala je s najvišom ocjenom u klasi profesora Vujadina Krivokapića. Dobitnik je prvih nagrada na brojnim takmičenjima. Izvela je veliki broj resitala u saradnji sa pijanistkinjom Ninom Vuleković.  Nastupala je i kao solista sa orkestrom RTCG i kao član mnogih orkestara i kamernih ansambala u Crnoj Gori i inostranstvu. Kao član internacionalnog “Young Euro Classic” orkestra nastupala je 2010. i

  1. godine na turnejama po Njemačkoj, Hrvatskoj i Crnoj Gori. Od 2011. godine član je Crnogorskog simfonijskog orkestra. Nastupa i kao dio gudačkog kvarteta “Allegria“. Premijerno je izvela djela mnogih crnogorskih kompozitora- Nine Perović, Slobodanke Dabović, Aleksandra Perunovića i Milivoja Pićurića.

 

VISLAVA ŠIMBORSKA / O AUTORKI:

Vislavina biografija je dugo bila velila nepoznanica. Nije se znalo čak ni šta je studirala. Nagađalo se s vremena na vreme. Te književnost. Te filozofiju. Te biologiju. Na konferenciji za štampu održanoj posle vesti o Nobelovoj nagradi, koju je primila 1996. godine, rekla je nešto više o sebi. Da je rođena u Bninju kod Poznanja 1923. godine. Da je detinjstvo provela u Zakopanu, gde joj je otac bio upranik imanja čuvene aristokratke porodice Zamojski. Da joj se majka zvala Ana Marija Rotemund. Da se porodica posle očeve smrti 1931. preselila u Krakov, gde je provela ceo svoj život. Da je završila čuvenu gimnazuju Uršulanki. Da je maturirala za vreme okupacije pohađajuči tzv. Tajne kurseve. Veoma rano je počela da radi. Najpre na železnici. Između 1943-48. studirala je polonistiku i sociologiju na Jagelonskom univerzitetu. Ni jedne ni druge studije nije završila.

Vislava Šimborska je ostala upamćena kao izuzetna pesnikinja, ali njen privatni život nije ništa manje interesantan. Nekoliko manje poznatih ekscentričnih osobina, koje je posedovala, dodatno otkrivaju njen brilijantni um, velikodušno srce i divan osećaj za humor.

„Uvek sam pisala kratke pesme. Čak sam i zarađivala od svojih prvih kratkih pesama. Pisala sam ih i kada bi se god dopale mom ocu, a morale su da budu duhovite i bez ikakvih liričnih ispovesti, on bi vadio novčanik i plaćao mi za njih.“

Njeni najbliži prijatelji je pamte kao skromnu i smirenu osobu. Niti je volela da postavlja pitanja kojima bi zadirala u tuđu intimu, niti je volela da govori o sebi. Nije volela hvalisanje ni proslave. Nije volela ni da priča o literaturi kao ni o tehnici pisanja poezije, verujuću da umetnici treba da se iskazuju samo kroz svoj rad. Detinji smisao za humor, koji provejava kroz njene tekstove, prati Šimborsku i u svakodnevnom životu. Znala je često da poklanja prijateljima čestitke sa svojim vrcavim kolažima ili da organizuje lutrije na kojima je delila male, slatke, kičaste nagrade.

„Imala sam prilično srećan život, u kom je takođe bilo smrti i razočarenja, ali radije ne bih pričala o ličnim stvarima, i volela bih kada ni drugi ne bi pričali o svojim ličnim stvarima takođe. Za ljude imam drugo lice, zato me svi vide kao srećnu osobu punu anegdota, koja ne radi ništa drugo osim što smišlja igrice i zagonetke. Kada sam tužna i zabrinuta ne idem među ljude.“

Za svoj književni rad bila je nagrađivana. Godine 1954. Dobila je Nagradu za književnost grada Krakova, 1963. Nagradu Ministarstva za kulturu i umetnost II stepena. Od stranih nagrada 1992. Dobila je Geteovu a 1995. Herderovu, koju dodeljuje Bečki univerzitet. 1996. Godine je dobila Nagradu poljskog PEN-Kluba. Te iste godine dobila je i Nobelovu nagradu za književnost. Njena poezija je do sada prevedena na 36 jezika.

Details

Date:
January 25
Time:
20:00 - 21:00