Dramski omnibus 'Tri žene' koncentriše se na život i rad verovatno tri najvažnije spisateljice ovih prostora s prelaza 19. na 20. veka - Dragojle Jarnević, Marije Jurić Zagorke i Ivane Brlić Mažuranić. Iako su kao književnice sve tri bile drugačijih stilskih odrednica, pa donekle i svetonazora, ono što ih ipak povezuje je neverovatna opstojnost i duhovna smelost u društvenom i političkom kontekstu koji je bio sve, ali samo ne pogodan za emancipatorne tendencije i protofeminističku drskost koja je uokvirivala ne samo njihov rad, već i samo postojanje i interakciju sa klasnim i rodnim okvirima koji su oko njih isprepleteni. Ustrajnost i tvrdoglavost koju već generacije mogu iščitati u njihovom književnom radu tek je nusproizvod jedne šire odluke o traženju prava u zauzimanju javnog pa i političkog prostora i davanju glasa onima koje su u tom trenutku smatrane ne mnogo više od supruga i majki. Štaviše za neke od njih poput Dragojle Jarnević i Marije Jurić Zagorke čak je i taj okvir porodičnog manirizma bio dubinski odbojan i nepoželjan. Ono što je rezultat te opstojnosti je ne samo književna baština od neupitne važnosti, već i konkretni pomaci u percepciji društvene paradigme, paradigme koja je te tri autorke ponekad skupo koštala u svakodnevnom životu - i privatno i javno-politički. Upravo zbog toga Dragojla Jarnević, Marija Jurić Zagorka i Ivana Brlić Mažuranić nisu samo relevantne pojave na domaćoj književnoj sceni. One su dug pod čijim uticajima sasvim sigurno živimo još i danas.